نوشته‌ها

همانطور که می‌دانید ایران یک قدم دیگر به سمت کره شمالی شدن حرکت کرد و ما مردم بی‌غیرت تنها به تماشا نشسته‌ایم! طرح حقارت کاربران در فضای مجازی تصویب شد .

از امروز رسما اعلام می‌دارم که کلیه فعالیت‌های مجازی خودم را آرام آرام کاهش و درنهایت برای همیشه به پایان خواهم رساند. هیچ محتوایی به زبان فارسی پس از پایان فعالیت‌ها نخواهم داشت .

این شروع آهسته یک پایان است!

نوشته‌ها

شاید به عنوان پست یک وبلاگ برای شما جالب باشد که بدانید اوپرا از کجا شروع کرده و من چرا ترجیه می‌دهم که از اوپرا به عنوان مرورگر اصلی خودم و همچنین فایرفاکس استفاده کنم. در یک پست دیگر هم دلایلم رو در رابطه با استفاده از فایرفاکس عنوان می‌کنم . اما این پست تنها و تنها مخصوص مرورگر اوپراست . شاید اگر شما هم قصد دارید یک شرکت نرم افزاری داشته باشید می‌توانید از این خط زمان و تاریخچه این شرکت متوجه شوید که این شرکت چطور توانسته این مرورگر را توسعه داده و اکنون به یکی از مرورگرهای مطرح تبدیل کند.

ادامه مطلب

نوشته‌ها

یکی از بزرگترین مزایایی که وب و دنیای وب و همچنین وبلاگ دارد ، داستان قابل جستجو بودن و تعاملی بودن است . آن زمان که شبکه‌های اجتماعی وجود نداشتند، تنها بستر مناسب برای نوشتن، و دریافت نظرهای مختلف وبلاگ بود. با وبلاگ می‌نوشتیم و با وبلاگ می‌خواندیم . با وبلاگ زندگی می‌کردیم و افکارمان و خاطراتمان را برای دیگر افرادی که در این فضا نفس می‌کشیدند پست می‌کردیم. شبکه‌های اجتماعی آمدند و هرکدام بصورت اختصاصی به یک شیوه ارتباط پرداخت. تلگرام و واتس‌آپ و غیره شدند مسئول صحبت کردن و پیام دادن . اینستاگرام شد مسئول اشتراک گذاشتن تصاویر و ویدیو . توییتر شد مسئول حرف‌های کوتاه مون و بعد تلگرام خواست که مسئول نوشتن‌مون هم باشه . یعنی بتونیم یک چیزی مثل وبلاگ بسازیم و افکارمون رو در اون نشر بدیم . دنیای وبلاگ‌ها روز به روز به پایان خودش نزدیک شد . و امروز به پایان خودش رسیده است . اخیرا تعدادی از وبلاگ‌ها را می‌دیدم که یا به تلگرام کوچ کرده‌اند و یا دیگر نیستند! ناگهانی دیگر نیستند.

این یک پست بلند و طولانی نیست. اما چه دردناک شده که صاحبان وبلاگ که خود را صاحبان قلم هم می‌دانستند ، کوچ کردن به جایی که تنها می‌نویسند . جایی که در آن تنها تویی که صحبت می‌کنی و بقیه مجبور به گوش دادن هستند. شخصی اگر حرفی داشت نمی‌تواند آن را بگوید. چقد تلخ شده که دوست داریم حرف بزنیم . دیگر دوست نداریم بشنویم . و این یعنی پایان ارتباط .. تمام

نوشته‌ها

تق تق تق … این صداییست که همیشه در هنگام بازی با ماینکرفت خواهید شنید . چون بازی برپایه کلنگ ( KOLANG based ) است . اما داستان این بازی چیست که این میزان عشاق را در کنار خودش جمع کرده است؟ چطور ممکن است که یک بازی پیکسلی و مربع مربعی و بدون هیچ گرافیک خاصی این مقدار هوادار جمع کند بطوریکه حتی افراد بزرگسال هم در این میزان علاقه نشان دهند و ساعت‌ها بازی کنند و اصلا گذر زمان را در این بازی متوجه نشوند! عجیب است نه ؟ این بازی به خودی خود یک بازی مخصوصی نیست ! یعنی شما انتظار یک بتل رویال ( که یه ملتی می‌ریزند همدیگر را می‌گسترانند تا در نهایت به یکی از آنها بگویند اول!! ) . با یک بازی استراتژیک هم طرف نیستید ( از این بازی‌های جدید که کلی دشمن میریزن و شما باید اسلحه بکارین ) . پس طلسم این بازی چیست ؟ در این پست و همچنین در سری نوشته‌های دیگرم قصد دارم به معرفی بازی‌هایی بپردازم که شاید شما را مشتاق به بازی کند .

داستان نرمال بازی این است که شما ناگهان در یک بایوم ( یک منطقه بازی که می‌تواند جنگل و بیابان و یا برف و یا هرچیزی باشد ) ظاهر می‌شوید و بازی شروع می‌شود . شما باید با فارم کردن (جمع‌کردن و یا پیدا کردن چیزهای مختلف از محیط اطراف و یا کل دنیا) و همچنین با کمک یک سری ابزار مشغول زنده ماندن شوید و پس از اینکه انقدر زنده مانده‌اید که اسلحه‌های سطح بالا را به دست آورده‌اید و حسابی آماده شده‌اید به جنگ یک اژدهایی در پایان (End Dragon) بروید و پس از کشتن آن ، بازی عملا تمام و تیتراژ آن نمایش داده می‌شود . اما این که یک داستان کاملا کسل کننده است . چون شواهدی نشان می‌دهد که شما می‌توانید نهایتا در ده روز این بازی را به پایان برسانید 🙂 اما داستان چیست که ساعت‌ها پلیرها بر روی این بازی وقت می‌گذرانند به طوریکه اصلا متوجه گذر زمان نمی‌شوند . در ادامه مطلب همراه بنده باشید 🙂

ادامه مطلب

نوشته‌ها

سال‌هاست که می‌نویسم . از روزی که در اینترنت متولد شدم و با وبلاگ‌نویسی شروع کردم تا به امروز که انقدر پیشرفت داشته‌ام که رفته‌ام در فاز دیگر محتواهایی مانند پادکست و ویدیو همیشه در جستجو بودم و سعی کردم ده بخوانم و بنویسم . روز‌های پستی و بلندی زیادی را نیز در دنیای وبلاگ‌نویسی دیده‌ام . روز‌های اوج وبلاگ‌نویسی را دیده‌ام و روز‌های افولش را نیز دیده‌ام . این برای خودش عمریست که دراز است . عجیب احساس پیری دارم . اما هنوز هم گاهی دستم برای تایپ کردن تنگ می‌شود . اما بیش از آن دلم برای خواندن تنگ می‌شود . دلم برای پست‌های جانانه و به درد بخور تنگ می‌شود .

متاسفانه وبلاگ و وبلاگ‌نویسی مظلومانه به کنج خویش رفته و برای خودش در میان لاشخورهای محتوایی تبادل اطلاعات می‌کنند . حالا که ماشین‌های انسان نمایی که صبح تا شب برای ساختن و نوشتن کلمات پول می‌گیرند، این وبلاگ‌نویسی است که دیگر خودش را تافته جدا بافته‌ای از این بلبشو می‌کند . مدت‌ها بود که بلاگفا به هجو رفته بود و نویسنده‌های مدعی آن به بیان رفتن تا به خیال خودشان در رسانه متخصصان و اهل قلم بنویسند . زهی خیال باطل . مگر می‌شود با شعار دادن متخصص و اهل قلم شد؟ به جای (( با طعم هاتف بخوانید )) ، بنویسم وبلاگ اهالی قلم و متخصصان تا وبلاگم خاص دیده شود . همانقدر بی مزه . سپس زوال مدعیان وبلاگ‌نویسی را نیز دیدیم . کسانی که به جز ادعا و تحقیر چیزی در خورجین نداشتن و مشتی هوچی‌گر .. تا اینکه از مطالعه مطالب به درد نخور و اسپم به ستوه آمدیم . و ناگهان ویرگول به مثابه یک پیامبر وارد عرصه نوشتن شد . وبسایتی که نوشتن را خاص می‌کرد. با کپی برداری موفق از سایت مدیوم، به مردم این پیغام را داد که اینجا ویرگول است . درست مانند مدیوم . یک رسانه‌ای که قرار است افراد متخصصانه بنویسند و شما برای مطالعه شان باید پول پرداخت کنید . چقدر خوب بود این شعار و چقدر اهل قلم پیدا شدند که می‌شد قربان نوشته‌هایشان رفت. اوایل سایت ویرگول از خوانندگان پروپاقرص این پلفترم بودم تا نویسنده . بیشتر می‌خواندم و لذت می‌بردم . طی صحبتی که با بنیان‌گذاران این پلتفرم داشتم ، متوجه شدم که تیم ویرگول از یک پروژه شکست خورده این ایده را پیاده سازی کرده و قرار است دقیقا به شکل مدیوم مدیریت شود . اما پس از گذشت زمان متوجه شدم مدیوم کجا بود. ویرگول شد اسپم کرده و این خوره‌های تولید محتوا که کلمه‌ای ان تومان می‌گیرند ریختند و مثل روبات شروع به نوشتن کردند . کلی مطالب به درد نخور در ویرگول تولید شد و درنهایت میخی که ویرگول بر تابوتش زد تا دیگر به طور کل از این پلتفرم فاصله بگیرم این بود که قرار بود ویرگول مثل مدیوم شود . یعنی در ازای دادن یک فضا برای نویسندگان برتر و دیده‌شدن آنها ، از کاربرانی که قرار است این متن‌ها را مطالعه کنند حق اشتراک ماهانه دریافت شود . یعنی مجله‌ای به وسعت اینترنت . یعنی افراد با پرداخت حق اشتراک ماهانه ۱۰ هزارتومان به پست‌های عادی ویرگول دسترسی داشتند و در ازای پرداخت مثلا ۳۰ هزار تومان در ماه به پست‌های ویژه ویرگول دسترسی داشتند که ویرگول نه تنها این ایده را به طور کل به دور انداخت بلکه کلا به کسب درآمد از طریق نویسنده‌ها پرداخت . و نویسنده ها برای دیده شدنشان شروع به نوشتن کردند تا شاید جایی به عنوان تولیدکننده محتوا فعالیت کنند . دیگر کاربران هم که از ویرگول دقیقا همان استفاده را دارند که بلاگفایی‌ها دارند . ایده یک وبسایت خوب که بتوان در آن چهار پست و مقاله خوب خواند هم عملا از بین رفت . ویرگول‌هایی که افراد می‌زنند معلوم است که سفارشی است.

مدتی است که از خواندن وبلاگ به دور شدم چون اصلا چیزی در وبلاگ‌ها برای خواندن وجود ندارد! نوشتن گم شده . جای خالی نوشتن احساس می‌شود . نوشتنی که از دل برآید . نوشتنی که چیزی بدهد . نوشتنی که در ازای کلمه‌اش پول دریافت نشده باشد . نوشتنی که در راستای هدف و ایده درستی باشد . نوشتنی که برای من مخاطب جالب باشد دیگر نیست . انگار که عمق از همه چیز رفته باشد . جای خالی نوشتن به شدت احساس می‌شود . لطفا اگر شما هم نویسنده هستید و دوست دارید بنویسید، لطفا بنویسید .

نوشته‌ها

بلاخره بعد از یک مدت طولانی پخش پادکست موضوعی پیش آمد و تصمیم گرفتم کمی هم که شده وبلاگ‌بنویسم . چون دلم برایش حسابی تنگ شده بود .مشغله که زیاد می‌شود آرام آرام فراموشش می‌کنی . اما وبلاگ‌نویسی برای من یک حس خاصی است که هرگز تمام نمی‌شود . قصد داشتم این را در پادکست بگویم و گفتم چه کاریست . آن را پست وبلاگ می‌کنم تا هم وبلاگ‌نوشته باشم که حسابی دلم برایش تنگ شده و هم از طرفی پستی در این وبلاگ منتشر بشود .

مدتی است که درگیر راه‌اندازی یک سرویس خدماتی هستیم بر بستر اینترنت که این خدمات به صورت غیررایگان هستند. از این رو نیازمند درگاه پرداخت بودیم .پس از بالا و پایین کردن تصمیم به استفاده از زرین‌پال گرفتیم . در سایت زرین‌پال از ما درخواست شد که کد مالیاتی خویش را وارد کنیم . سپس برای دریافت کد مالیاتی اقدام کردیم . کد مالیاتی از ما خواست که نماد اعتماد داشته باشیم . سپس برای گرفتن نماد اعتماد اقدام کردیم که نماد اعتماد از ما خواست که در اتحادیه کشوری کسب و کارهای مجازی ، مجوز فعالیت بگیریم . و اکنون نزدیک یک ماه هست که درگیر این اداره و آن اداره هستیم تا بتوانیم یک درگاه پرداخت بسیار ساده را راه‌اندازی کنیم . از طرفی تمامی بانک‌ها اگر شما این مجوز‌ها را داشته باشید به سادگی به شما درگاه پرداخت مستقیم می‌دهد و دیگر اصلا نیازی به درگاه‌های پرداخت واسطه ندارید که یک پولی هم به آنها بدهید . چون مستقیما به محض اینکه پرداخت اینترنتی انجام شد مبلغ به حساب شما واریز می‌شود . به همین منظور شما نیازی دیگر به درگاه‌های پرداخت نخواهید داشت . پس تمامی کسب و کارهای جدی کاملا به سمت درگاه پرداخت مستقیم هدایت می‌شوند چون دلیلی برای استفاده از درگاه پرداخت واسطه نمی‌ماند . وقتی که شما نماد اعتماد را گرفته‌اید و صد تا مجوز دیگر را گرفته‌اید و این همه فیلتر را هم گذرانده‌اید ، خب مستقیما به بانک مراجعه نموده و درگاه مستقیم می‌گیرید . پس عملا این قانون مالیات فاتحه تمام درگاه‌های پرداخت را خواند . چون من هاتف دیگر به جای اینکه کلی دردسر بکشم و درنهایت زرین‌پال با آن سیستم تسویه عجیبش بخواهد با من تسویه کند خب می‌روم و مستقیم درگاه می‌گیرم . چرا واسطه؟

از طرفی من هاتف امکانات لازم را برای دریافت مجوز دارم . یعنی از اجاره ملک برای دفتر تا دیگر شرایط دریافت مجوز‌های مختلف ، اما سوال من اینجاست که تمامی کسانی که کسب و کار خانگی دارند بایستی چکار کنند؟ . آنها هم بایستی نماد بگیرند! آنها هم باید آدرس احراز شده داشته باشند . آنها هم باید کد مالیاتی داشته باشند . چه کاریست . از طرفی کارت به کارت کردن و نداشتن درگاه اعتماد مشتری را سلب می‌کند و از هیچ جا هم نمی‌تواند شکایتی کند! به همین منظور است که داستان کاملا پیچیده می‌شود. تصمیمات لاشخوری و غیرکارشناسی و عدم دیدن نتیجه تصمیماتی که می‌گیریم می‌تواند چنین بلبشویی را در بازار ایجاد کنند . اکنون درگاه پرداخت بسیاری  از فروشگاه‌های کوچک خانگی بسته شده است و آنها را مجبور به دریافت کد مالیاتی کرده‌اند . قطعا کسب و کار برای دریافت کد مالیاتی بایستی نماد بگیرد و مجوز ! و شرایط دریافت مجوز را هم ندارد . پس روی می‌آورد به کارت به کارت کردن مبلع و یا به سادگی بیخیال فروشگاهش می‌شود! فروشگاه‌های فروش فایل و کلی  فروشگاه‌های مختلف که خدمات ارایه می‌دهند هم از این تصمیم ابلهانه ضربه خواهند خورد. کلیه افرادی که به صورت آزاد مشغول انتشار هستند و منابع مالی شان را به وسیله اهدا (دونیت) تامین می‌کنند هم بی‌شک ضربه خواهند خورد چون درگاه پرداخت بسیار تر و تمیز کار می‌کرد و مشکلی هم این وسط نبود .

داستان اینجاست که همه از این که قرار است بین ۱۵ تا ۲۵ درصد مالیات پرداخت کنند اصلا راضی نیستند . نه اینترنت خوبی دارند و نه ناوگان حمل و نقل درست و حسابی . هیچ امکانات اجتماعی ندارند. برای چه باید مالیات پرداخت کنند؟ برای برخی نیز اصلا گیر مالیات پرداخت کردن نیست . بلکه گیر اذیت و آزاری است که این همه بروکراسی و کاغذ‌بازی‌ها برای کلیه کسب و کارها مخصوصا کسب و کارهای نوپا دارد . نهایتا همه فروشنده‌ها به دیجی‌کالا پناه می‌برند و دیجی‌کالا هم شرایط خاص خودش را خواهد داشت .مرگ کسب و کارهای خانگی نزدیک می‌شود و خیلی‌ها که از این وضعیت اصلا راضی  نیستند ترجیه می‌دهند که با کارت به کارت مشکلاتشان را حل نمایند . فرم‌های پیچیده، اصطلاحات پیچیده که هرکسی از فهمیدن آنها عاجز است و نبود مستنداتی برای این مساله هم باعث شده که کسب و کارهای کوچک واقعا چاره‌ای دیگر نداشته باشند . هیچ کس انقدر منابع مالی ندارد که به مشاور مالیاتی بدهد. مشاور مالیاتی ۲۰۰ هزار تومان میگیرد و فقط سه سوال ایمیلی را پاسخ می‌دهد!‌ خنده دار دیگر نیست! گریه دار است! چیزی را درست کردند که خودشان هم نمی‌فهمند چیست و فقط اسباب زحمت و اذیت مردم را خواستارند . من نمی‌دانم تصمیم‌گیرنده این تصمیم‌های ابلهانه کیست؟ اما با این حرکت نابودی بسیاری از کسب و کارهای مختلف و همچنین درگاه‌های واسط پرداخت را رقم زده‌اند.

امیدوارم این اتفاق بلاخره سروسامانی بگیرد چون مرگ کسب و کارهای کوچک خانگی .. اصلا چیز قشنگی نیست .

نوشته‌ها

مدتی هست که سرعت اینترنت در ایران آنقدر پایین آمده که هیچ امیدی انگار به اینترنت نمی‌توان داشت . حتی سرور‌های داخلی هم بسیار قطعی دارند . فیلتر شدن و از طرفی تحریم شدن و این شرایط بدی که به وجود آمده باعث ناامیدی مضاعف برای همه جوانان شده است . قرار نیست کار خاصی انجام شود !

من جوان به عنوان یک استفاده کننده اینترنت مگر چه انتظاری می‌توانم داشته باشم ؟ جای ناراحتی دارد که افرادی اصرار دارند علم کشور را عقب نگه دارند . امروزه هندوستان حسابی در اینترنت فعال شده است . از ولاگر‌های هند که پدر یوتیوب را درآوردن و در مورد هرچیزی (ولو بی کیفیت) ویدیو ساختن و مانیتایز می‌کنند و کلی پول از یوتیوب وارد هندوستان می‌شود . کلی از برنامه‌نویس‌ها و فریلنسر‌ها که در سایت‌های مختلف با آن انگلیسی افتضاح عضو هستند و کلی کار آی تی و… انجام میدن و دلار پول دریافت می‌کنند! انقدر شیک و مجلسی تولید ناخالص ملی‌شون رو افزایش میدن و دلار وارد می‌کنند . مگر ابله باشیم که فکر کنیم این چه ارتباطی به تولید ناخالص و ورود دلار دارد . معادله‌اش بسیار بسیار ساده است!

فرض کنید من هاتف با اینترنت قوی به سایت‌های فریلنسینگ وصل می‌شوم و پروژه می‌گیرم. از مشتری خویش دلار دریافت می‌کنم . فرض کنید مثلا ۱۰۰ پروژه مثلا ۲۰۰ دلاری دریافت کردم بعبارتی می‌کند ۲۰ هزار دلار . فرض کنید مانند من ۱۰۰۰ نفر وجود داشته باشند. می‌شود ۲۰ میلیون دلار !‌ گرچه پروژه گرفتن‌ها خیلی بیشتر از ۱۰۰ عدد می‌شود و مبلغ دریافتی هم ممکن است تا ۶۰۰ دلار و بیشتر هم بالا برود و همچنین از ایران ۸۰ میلیونی حداقل ۱۰۰ هزار نفر این کار را انجام دهند اگر حساب سر انگشتی همین ۱۰۰ پروژه ۲۰۰ دلاری را در ۱۰۰ هزار نفر ضرب کنیم ناقابل می‌شود : ۲,۰۰۰,۰۰۰,۰۰۰ دلار !!!!!

حالا نفت را اصلا بشکه‌ای ۷۰ دلار حساب می‌کنیم . یعنی اگر ما ۲۸ میلیون و ۵۷۱ هزار و ۴۲۸ بشکه نفت در سال بفروشیم انقدر پول می‌توانیم دربیاریم . قطعا اون میزان مبلغ هم در سال درآمد کسب خواهد شد! تازه این عدد بسیار بزرگتر از این حرف‌هاست . تنها از این روش می‌توان این میزان درآمد را وارد کشور کرد!‌ و به سادگی اقتصاد را ترمیم کرد . اما متاسفانه سرعت اینترنت افتضاح هست که هچی بماند ، یک سری نافهم میریزن درخیابان و علیه وزیر ارتباطات شعار می‌دهند می‌گویند چه خبر است . چرا انقدر سرعت داریم!

اگر کسی دوست دارد نان خشک بخورد . روی زیلو بنشیند ، با دود ارتباط برقرار کند ، شپش بزند و حمام نرود ، بهداشتش را رعایت نکند و با الاغ به مسافرت برود می‌تواند به صورت خصوصی این امکانات را برای خودش فراهم کند! دیگر شعار دادن نمی‌خواهد . همانطور که من لایف استایلم را دارم و کسی را مجبور نمی‌کنم مثل من زندگی کند شاید این انسان‌های مریض هم بهتر است بقیه افراد اجتماع را مجبور به سبک زندگی نکنند که خودشان دوست دارند! اینترنت پرسرعت باعث پیشرفت کشور می‌شود . من شخصا استفاده‌ام از اینترنت در چه موضوعاتی است :

استفاده از توییتر برای اشتراک گذاشتن افکار ، ضبط پادکست ، برنامه‌نویسی ، استفاده از تکنولوژی‌های روز ، تدریس آنلاین ، آموزش آنلاین، شرکت در کلاس‌های مختلف داخلی و خارجی ، بازی‌های آنلاین اینترنتی مانند ماینکرفت ، ولورانت و.. (بازی‌های عادی)

والله بالله تالله من هاتف ، قسم خوردم که هرگز وارد سایت‌های مستهجن نشده‌ام . من هرگز از اینترنت استفاده نامربوط نکرده ام و واقعا از اینترنت بیشتر استفاده علمی و پیشرفت کرده‌ام و بیان عقایدم و نظراتم و اشتراک گذاشتن آنها در قالب ویدیو و پادکست و غیره . دوستان را هم که می‌شناسم حملگی نهایت خلافشان با اینترنت بازی کردن است! بازی هایی مثل ماینکرفت و والهیم و ولورانت و کانتر و.. . خیلی خیلی داستان ساده است !‌ اگر شما از اینترنت فقط به دنبال فحشا و مطالب مستهجن هستید دلیل نمی‌شود بقیه آدم‌ها هم فقط از اینترنت استفاده‌ای کنند که شما می‌کنید که بعد می‌آیید اعتراض می‌کنید. اگر اینترنت بد است شما استفاده نکنید . استفاده من را محدود نکنید . اینترنت بسیار گران و سرعت پایین و پینگ بالا و درکنارش قطعی های مکرر و وصل نشدن به خیلی از سایت‌ها به دلیل فیلترینگ و یا تحریم‌! واقعا سهم من ایرانیست؟؟ ولله که نیست !

به همین سادگی بازار ایران در زمینه این شغل و این درآمدزایی صفر است!‌ خواسته من و خیلی از جوانان دیگر بسیار ساده است . ما حالا که بسیاری از امکانات را در ایران نداریم تنها دلخوشی مان شده است اینترنت . کل زندگیمان را وارد اینترنت کردیم . در اینترنت کار کنیم . در اینترنت تفریح می‌کنیم . در اینترنت همدیگر را می‌بینیم و میخوانیم . این حداقل چیزی است که برایمان مانده . لطفا دیگر بیش از این فیلتر نکنید . بیش از این سرعت کم نکنید .بیش از این کیفیت پایین نگه ندارید . لطفا بیش از این ایران را عقب نگه ندارید . لطفا بیش از این محدودیت ایجاد نکنید . بسیاری از افراد از اینستاگرام پول در‌می‌آورند!‌ سرعتش را انقدر پایین نیاورید که همین منبع درآمد هم از آدم‌ها گرفته شود .. این دیگر تنها چیزی است که داریم … لطفا کمی خجالت بکشید!

 

نوشته‌ها

بارهاست که این بحث بین من و دوستانم مطرح بوده است و همیشه من به این نکته اشاره داشتم که بایستی در هر موضوعی به هزینه و فایده فکر کرد . همیشه باید دید در امری که در حال انجام آن هستیم چه مقدار هزینه‌ می‌کنیم و چه مقدار سود از این کارمان عایدمان خواهد شد . قرار نیست که درس اقتصاد بدهم اما این را هر کسی در دنیای امروز می‌داند که راه‌های مختلفی برای تشخیص این هزینه و فایده وجود دارد . نیازی نیست برای فهمیدنش دکترای اقتصاد داشت . کمی خلاقیت و تفکر منجر به رسیدن به این هزینه‌ها و فایده‌ها خواهد شد.

برخی بر این باورند که اگر خرج نکنیم می‌توانیم پس انداز کنیم و بعد از پس انداز می‌توانیم این پول را سرمایه گزاری کنیم و بعد به سود‌های کلان برسیم . اولین مشکلی که در ما ایرانیان بیشتر وجود دارد این است که یک سری اصول‌های به درد نخور را در ذهن خودمان ساخته و بر آن اساس حرکت می‌کنیم . بطور مثال همه ما بیرون رفتن و پیتزا خوردن را کاری عبث و بیهوده می‌دانیم . بسیاری از ما مسافرت رفتن را هدر دادن پول می‌دانیم . بسیاری از ما خریدن کتاب و یا خرید دوره‌های آموزشی را بیهوده می‌دانیم . خیلی‌ از ما نمایش‌های استندآپ کمدی را کاری بیهوده می‌دانیم . با توجه به شرایط بد اقتصادی ایران، ما همه چیز را اقتصادی می‌دانیم . کلا هرچیزی را در هرم هزینه و فایده می‌بریم و درست مثل کامپیوتر که انسان به آن برنامه می‌دهد و بعد کامپیوتر بر آن اساس کار انجام می‌دهد.

ادامه مطلب

نوشته‌ها

تا به امروز با خودتان فکر کردید که چقدر اطلاعات زباله در حال تبادل در اینترنت داریم؟ شاید از خودتان بپرسید که ترافیک زباله چیست؟ ترافیک در اینترنت به معنای این است که شما ۰ و ۱ ها را ارسال کنید (آپلود به اینترنت) و یا دریافت کنید ( دانلود از اینترنت) . مجموع این‌ها نامشان می‌شود ترافیک . همانطور که در دنیای واقعی ما زباله داریم در اینترنت هم زباله داریم . حال زباله اینترنت را توضیح می‌دهم. از آنجایی که شبکه‌های اجتماعی این روزها بسیار جا در میانمان باز کرده است پس ما بیشتر زمانمان را پشت این شبکه‌های اجتماعی می‌نشینیم و به تبادل اطلاعات می‌پردازیم . یک سری اطلاعات هستند که بسیار مهم هستن . به طور مثال قرارهای کاری یا مطالب آموزشی و یا موسیقی و فیلم و تصویر . اما در میان این اطلاعات یک سری اطلاعات هم می‌تواند زباله قلمداد شود. چطور؟

ادامه مطلب