این نوشته، نیازی به تصویر ندارد، یعنی این اثر حتی ارزش این را ندارد که بخواهم برایش، فوتوشاپی باز کنم و برای آن، یک تصویر بسازم. امین حیایی از نظر بنده همیشه بازیگری بامزه بوده است و همواره توانسته با بازی‌های منحصر به فرد، من را بخنداند. اما در این فیلم انگار چلاق است! ( ضمن عرض پوزش برای استفاده از این کلمه، از این نظر عرض شد که توانایی ندارد و این کلمه توانایی بیان این حد فاجعه را داشت)

اما در مورد هاوایی، شما با یک فیلم بی‌شرافت، بی‌هویت و انقدر بی‌همه چیز که حتی نمی‌توان به آن گفت فیلم‌فارسی! طرف هستید. یعنی این فیلم حتی در حد فیلم‌فارسی‌های گذشته هم نیست! معلوم نیست این پول‌ها و بودجه‌ها چطور برای همچین آثار بی‌هویت و مستهجنی هزینه می‌شود. قصد ندارم تهمتی بزنم، ولی گویی این فیلم، در تولید، سود خود را برداشته است. بازی‌‌های درجه ده، زباله و درنیامده. از آنجایی که در این وب‌سایت بخشی با نام سطل آشغال فیلم داریم، مجبورم چند خطی در مورد این زباله خالص بنویسم و سپس آن را به سطل زباله بیندازم.

اگر عوامل تهیه فیلم، قصد ساخت یک فیلم اجتماعی دارند و دیدشان، افراد معروفی است که به خارج مهاجرت کرده‌اند، که من این دید را در این فیلم ندیدم، بایستی از زاویه دیگری به قصه پرداخت می‌شد. پس قطعا قصد عوامل فیلم، ارایه یک فیلم کمدی و طنز و شوخی کردن با یک شخصی است که ورزشکار است و خر را با یک مشت می‌خواباند، و سودای مهاجرت به آمریکا را در سر دارد. اما فیلم در همین حد هم نیست و مرز را رد کرده و تبدیل به یک فیلم توهین‌آمیز می‌شود. اگر بگویم که هاوایی یک فیلم کمدی است، حتی در یک کیلومتری کمدی هم رد نمی‌شود. شاید بگویید به لودگی زده ولی حتی از یک کیلومتری لودگی هم رد نشده است. فیلم به هیچ عنوان شما را جذب نمی‌کند، سر دستی و بی‌حوصله ضبط شده، سکانس‌های دوزاری رقص، فقط به این فیلم جهت بالا بردن تایمینگ اضافه شده که هیچ کشش و اثری در فیلم ندارد. یک امیر جعفری مستهجن وسط است که انتقاد سیاسی را در درآوردن شلوار و شورت می‌بیند و این حرکت را یک حرکت سیاسی!! می‌پندارد، ورزشکاران کشورمان را به خیال خام خودشان تحقیر می‌کند و یک فیلم بی‌هویت و بی‌ناموس می‌سازد که چیزی جز فحشا و توهین و اتلاف وقت، هیچ چیز دیگری ندارد. بازیگران معلوم‌الحالی چون ریحانه پارسا که اصلا مشخص نیست این افراد ممنوع‌التصویر هستند یا نیستند و حتی مشاهده رویه زور نزدن برای فروش در گیشه، به طوری که انگار گیشه حتی ذره‌ای برای عوامل این فیلم، اهمیتی ندارد. یک فیلم مستهجن ضد فرهنگی و زباله که بنده به صورت گذری و اجباری، مجبور به تحمل آن شدم. گرچه من امیر جعفری را بازیگر نمی‌دانم، اما به نظرم با بازی در چنین فیلم بی‌همه‌چیز، به خودش توهین بزرگی نمود. گرچه امیر جعفری یاغی را به شدت دوست دارم اما با این فیلم نه یک عقب‌گرد عادی، بلکه پرتاپ به سیاهی و خالطوری را از ایشان دیدم! انگار دسته‌ای در این سینما هستند که وظیفه‌شان دور ریختن پول است! واقعا از تهیه کننده‌ای چون شایسته، که آثار قدرتمندی چون مکس و بوتیک!! در کارنامه‌اش دارد، واقعا عرضه چنین زباله‌ای نه تنها بعید که بلکه جای تعجب است!

مساله بعدی شورای پروانه نمایش است و وزارت ارشاد که با قیچی سانسور به جان هر چیزی که در کشورمان تولید می‌شود، می‌افتند. اما فیلم‌هایی چون هاوایی و امثالهم که جزو شنیع‌ترین فیلم‌ها هستند، کاری ندارد و اجازه نمایش در سینما را صادر می‌کند! این رفتار تناقض آمیز تا کی بایستی ادامه پیدا کند؟ بلاخره این ذهنیت و دغدغه کجاست؟ امیدوارم اگر این فیلم را ندیده‌اید، هرگز آن را نبینید!



#سطل‌آشغال‌فیلم